Płaskostopie poprzeczne – metody nieoperacyjne:

• wkładki do butów

indywidualnie dopasowane wkładki do butów mają za zadanie wspierać pracę aparatu więzadłowego oraz mięśni, których zadanie polega na podpieraniu łuku stopy i korygowaniu ustawienia pięty.

• ćwiczenia

Są to różnego rodzaju ćwiczenia, które zaleca się wykonywać w ramach profilaktyki przeciwko płaskostopiu pod okiem wykwalifikowanego fizjoterapeuty. Sprawdzą się też przede wszystkim u osób, które mają łagodnie wyrażone zmiany. Wśród zalecanych ćwiczeń można wyróżnić: chodzenie na palcach i na zewnętrznej krawędzi stóp, rolowanie drobnych przedmiotów i przenoszenie np. woreczka z grochem z miejsca na miejsce.

Płaskostopie poprzeczne – leczenie operacyjne:

Operacja zalecana jest zazwyczaj wtedy, gdy sklepienie podłużne nie jest widoczne podczas obciążania stopy oraz gdy pięta jest ustawiona koślawo. Dlatego drugi i trzeci stopień płaskostopia wymagają zazwyczaj leczenia operacyjnego.

Bezwzględnym wskazaniem do leczenia chirurgicznego są dolegliwości bólowe związane z postępującym płaskostopiem. Ból i dyskomfort pojawiają się zazwyczaj po jakimś czasie, od momentu wystąpienia pierwszych objawów.

Płaskostopie poprzeczne – metody leczenia operacyjnego:

Specjalista dobiera najlepszą metodę leczenia na podstawie stopnia i rodzaju deformacji, wieku i stopnia aktywności Pacjenta oraz Państwa indywidualnych preferencji. Podczas operacji korygowane są wszystkie zmiany w obrębie stopy, w tym np. paluch koślawy.

• metody klasyczne

Operacja polega na przecięciu kości śródstopia i jej rekonstrukcji. Popularne są między innymi osteotomie Weil. Technikę operacji specjalista dobiera indywidualnie.

• metody małoinwazyjne

U niektórych Pacjentów możliwe jest przeprowadzenie operacji za pomocą mikronarzędzi chirurgicznych. Wówczas nacięcia skóry mają średnicę 0,5-1 cm. Popularne są między innymi osteotomie DMMO.

Artroskopia, czyli wziernikowanie stawu to minimalnie inwazyjna metoda diagnostyczno-terapeutyczna, która pozwala specjaliście nie tylko obejrzeć i ocenić rozległość zmian wewnątrzstawowych, ale także dokonać naprawy chorego stawu kolanowego przy minimalnym nacięciu.

Artroskopia stawu kolanowego – na czym polega?

Technika artroskopowa polega na wprowadzeniu do wnętrza stawu kolanowego narzędzi chirurgicznych i kamery przez jedno lub dwucentymetrowe nacięcie. Dzięki temu, specjalista może dokładnie obejrzeć zmiany w stawie i zastosować najlepszą metodę leczenia.

Najczęściej wykonywanie korekcje dotyczą łąkotki, błony maziowej, więzadeł i chrząstki stawowej. Dobór techniki leczenia zależy od stopnia rozległości zmian i oczekiwań Pacjenta. Artroskopia kolana jest o wiele mniej inwazyjna niż operacja, która polega na otwarciu całego stawu, dlatego jest polecana osobom, które chcą jak najszybciej stanąć na nogach po zabiegu.

Metoda artroskopowa, mimo minimalnych nacięć, pozwala osiągnąć taki sam efekt, jak podczas operacji. Kamera, odpowiednie narzędzia chirurgiczne i precyzja specjalisty sprawiają, że Chory szybciej dochodzi do zdrowia po zabiegu, skraca się okres rekonwalescencji i zmniejsza się odsetek powikłań w porównaniu ze standardową operacją stawu kolanowego.

Artroskopia kolana – wskazania:

• niestabilność stawu kolanowego;
• zmiany zwyrodnieniowe w obrębie stawu;
• uszkodzenia łąkotek;
• uszkodzenia chrząstek stawowych;
• złamania śródstawowe.

Artroskopia stawu kolanowego – jakie znieczulenie podczas zabiegu?

Anestezjolog bada Pacjenta przed operacją i przeprowadza z nim szczegółowy wywiad. Mając na uwadze przede wszystkim dobro Chorego, specjalista podejmuje decyzję o rodzaju znieczulenia. Najczęściej stosuje się znieczulenie podpajęczynówkowe, ale istnieje także możliwość zastosowania znieczulenia ogólnego.

Artroskopia stawu kolanowego – rekonwalescencja.

Okres rekonwalescencji po artroskopii jest zazwyczaj o wiele krótszy, niż w przypadku tradycyjnej operacji. Pobyt Pacjenta w szpitalu trwa zazwyczaj 1-3 dni. Okres rekonwalescencji wynosi od 3 do 6 tygodni. U niektórych Chorych, których leczenie obejmowało rekonstrukcję więzadeł krzyżowych lub naprawę chrząstki, ten okres może się wydłużyć.

Po zabiegu, należy ściśle stosować się do zaleceń specjalisty. Nie wolno forsować nogi, dlatego intensywny wysiłek nie jest wskazany, choć nie należy z niego całkowicie rezygnować. Przez pierwsze dni należy poruszać się za pomocą kul. Pacjent jest zabezpieczony przed bólem za pomocą leków przeciwbólowych. Zaleca się także stosować leki przeciwzakrzepowe przez kilka dni po zabiegu, według zaleceń lekarza.

Paluch sztywny – leczenie zachowawcze

Nieoperacyjne leczenie palucha sztywnego polega na zastosowaniu zabiegów rehabilitacyjnych, doraźnym stosowaniu leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych oraz precyzyjnym dobraniu wkładek do butów na miarę, które odciążają staw śródstopno-paliczkowy. Takie czynności mają za zadanie zmniejszyć dolegliwości bólowe i poprawić komfort chodzenia, jednak nie dadzą efektu leczniczego. Sprawdzą się tylko u części osób z łagodnymi zmianami.

Paluch sztywny – leczenie operacyjne

Istnieje co najmniej kilkanaście metod chirurgicznego leczenia palucha sztywnego. Wybór tej najlepszej to kwestia indywidualna. Ustalając postępowanie lecznicze, bierzemy pod uwagę nie tylko stopień zaawansowania zmian, ale też wiek, stopień aktywności oraz Państwa osobiste preferencje.

Dzieląc zmiany na niewielkie, średnie oraz zaawansowane, możemy Państwu zaproponować kilka metod postępowania operacyjnego. W niektórych przypadkach, aby zwiększyć efekt leczniczy i osiągnąć jak najlepszy rezultat pooperacyjny, łączy się niektóre metody.

Paluch sztywny – leczenie niewielkich zmian

Leczenie polega na zastosowaniu metod zachowawczych, czyli dobór wkładek i obuwia z podeszwą, która będzie ograniczać zgięcie grzbietowe w stawie śródstopno-paliczkowym, zastosowaniu zabiegów rehabilitacyjnych oraz stosowanie (miejscowo lub ogólnoustrojowo) leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych. Jeśli metody alternatywne nie pomagają, a Pacjent wciąż czuje ból i dyskomfort, należy skonsultować ze specjalistą możliwości leczenia chirurgicznego.

Metody leczenia chirurgicznego niewielkich zmian to najczęściej:

• oczyszczenie stawu (debridement), czyli usunięcie tzw. osteofitów (wyrośli kostnych), błony maziowej oraz ewentualnych wolnych fragmentów kości. Ta metoda często jest wykorzystywana wraz z innymi technikami w leczeniu zmian średnich oraz zaawansowanych.
• cheilektomia, czyli chirurgiczne usunięcie fragmentu głowy I kości śródstopia wraz z wyroślami kostnymi.

Paluch sztywny – leczenie średniozaawansowanych zmian

Postępujące ograniczenie ruchomości stawu i narastający ból są wskazaniem do operacyjnego leczenia. Najczęściej stosowane metody u Pacjentów z tym rodzajem zmian to:

• osteotomia I kości śródstopia, czyli skrócenie kości. Dzięki temu, staw śródstopno-paliczkowy się rozluźnia, zwiększa się jego ruchomość, a dyskomfort i ból się zmniejszają.
• osteotomia paliczka podstawnego palucha, czyli skrócenie fragmentu kostnego. Najczęściej stosuje się osteotomię Moeberga, która polega na wycięciu grzbietowego fragmentu paliczka i zagięciu go ku górze.
• cheilektomia.

Paluch sztywny – leczenie zaawansowanych zmian

Masywne wyrośla kostne deformują staw, stąd noszenie zwykłego obuwia zakrytego jest przyczyną dużego bólu i dyskomfortu. Zmiany zaawansowane uniemożliwiają normalne funkcjonowanie, stąd wymagają operacyjnego leczenia, które uwolni Pacjenta od przewlekłego bólu.

Najczęściej stosowane metody chirurgiczne to:

• artrodeza stawu MTP I, czyli usunięcie resztek chrząstki ze stawu śródstopno-paliczkowego. Paluch i I kość śródstopia zostają połączone za pomocą płytki i wkrętów. Z czasem dochodzi do zrostu kostnego, dzięki czemu staw jest usztywniony, ale nie daje dolegliwości bólowych. Pacjent po operacji (wbrew pozorom), może normalnie chodzić.
• implant Cartiva, czyli wszczepienie w obrębie głowy I kości śródstopia implantu w kształcie walca. Jego zadanie polega na zastąpieniu uszkodzonej powierzchni chrząstki stawowej, zmniejszeniu tarcia i dolegliwości bólowych. Pacjent ma zachowaną ruchomość stawu po operacji.
• endoprotezoplastyka, czyli wymiana zniszczonego stawu na sztuczny.

Operacja palucha sztywnego – dlaczego warto się jej poddać?

Operacja palucha sztywnego niesie ze sobą szereg korzyści. Warto poddać się jej głównie ze względu na to, że ułatwia ona chodzenie, poprawia wygląd stopy, znacząco zmniejsza bóle oraz powstrzymuje postępującą deformację stopy. Co więcej, jeżeli sprawność jest w dużym stopniu obniżona, a badanie RTG wykazało destrukcję stawu, zdecydowanie trzeba się na nią zdecydować.

Jak przebiega operacja palucha sztywnego?

Operacja palucha sztywnego można wykonać na wiele różnych sposobów, np. poprzez:

• pozbycie się wyrośli kostnych, które ograniczają ruchomość stawów,
• wyeliminowanie dużych powierzchni stawowych,
• usztywnienie stawu przy wykorzystaniu metalowych implantów.

Przy wyborze metody, lekarz bierze pod uwagę stopień zaawansowania choroby, oczekiwania pacjenta oraz jego aktywność ruchową.

Na początku wykonuje się  znieczulenie dokręgowe lub ogólne. Następnie zakłada się opaskę uciskową na udo, zamykając w ten sposób dopływ krwi. W zależności od wybranej metody, operacja przebiega w trochę inny sposób.

Po przeprowadzeniu zabiegu nakłada się szwy i opatrunek. Dzień po operacji pacjent może wstawać z łóżka oraz samodzielnie się poruszać. Pobyt na oddziale trwa jedną dobę. Należy jednak pamiętać, że – aby osiągnąć pełną sprawność po operacji – należy słuchać zaleceń lekarskich oraz uczestniczyć w rehabilitacji.

Jak przygotować się do operacji?

Przed operacją palucha sztywnego, należy się odpowiednio przygotować. Przede wszystkim trzeba:

• poinformować lekarza o istnieniu chorób, takich jak: zaburzenia rytmu serca, alergie, nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa czy też cukrzyca,
• unikać przyjmowania leków rozrzedzających krew, jak np. aspiryna,
• zjeść ostatni posiłek najpóźniej 6 godzin przed zabiegiem (to samo dotyczy picia),
• zrezygnować z makijażu oraz malowania paznokci w dniu operacji.

Zalecenia po operacji palucha sztywnego

Po przeprowadzeniu zabiegu należy pamiętać o tym, aby:

• nie prowadzić samodzielnie samochodu oraz nie obsługiwać maszyn (po samej operacji),
• nie moczyć rany do momentu jej wygojenia, unikać długich kąpieli w wannie i na basenie,
• ograniczyć chodzenie, utrzymywać nogę w pozycji uniesionej,
• zmieniać opatrunki zgodnie z zaleceniami lekarza,
• rozpocząć rehabilitację, która przyspieszy gojenie ran,
• nosić specjalny but

Ponadto, należy oszczędzać stopę przez pewien czas – okres ten może wynosić od 3 do 12 tygodni, w zależności od konkretnego przypadku.

Paluch sztywny – objawy choroby

Paluch sztywny objawia się przede wszystkim bólem dużego palca stopy podczas chodzenia. Wokół niego pojawia się również obrzęk oraz stan zapalny. W trakcie choroby dochodzi do pogrubienia stawu oraz pojawienia się wyrośli, co skutkuje problemami z noszeniem butów. Kiedy choroba jest już bardzo zaawansowana, bóle można zaobserwować nie tylko podczas chodzenia, ale także i w stanie spoczynku. Zwykle przy tej chorobie nie występuje odchylenie palucha –  jeśli już można je zaobserwować, jest ono bardzo niewielkie.

Przyczyny palucha sztywnego – urazy i inne choroby

Bezpośrednio przyczyną palucha sztywnego są zmiany zwyrodnieniowe stawu śródstopno-paliczkowego, które prowadzą do coraz większej jego deformacji. Same zmiany są z kolei często spowodowane przebytymi wcześniej urazami, przeciążeniem stawów (otyłością) oraz innymi schorzeniami, jak np. dna moczanowa, choroby reumatyczne czy też choroba Charcota. Do choroby doprowadza czasem nadmierna długość palca oraz przedłużone unieruchomienie stawu – np. w wyniku noszenia gipsu. Nie bez znaczenia jest także czynnik genetyczny, który przy dużym obciążeniu stawu wywołuje chorobę.

Leczenie schorzenia – operacyjne i bezoperacyjne

Aby nie doszło do zniszczenia stawu śródstopno-paliczkowego, w razie zaobserwowania jakichkolwiek objawów, należy jak najszybciej udać się do specjalisty. Podczas konsultacji ortopedycznej oceniany jest kształt stopy, lekarz zwraca uwagę na ruchomość stawów. Zdarza się, że potrzebny jest rezonans magnetyczny oraz badania RTG i USG. Ortopeda podejmuje też decyzję o operacji lub też – w niektórych przypadkach – o leczeniu zachowawczym, czyli bezoperacyjnym.

Leczenie operacyjne wymagane jest przy bardzo zaawansowanej chorobie. Pomaga ono wyeliminować ból oraz przywrócić ruchomość stawu. Polega na oczyszczeniu i uruchomieniu stawu, plastyce powierzchni stawowych lub też wykorzystaniu implantów, które mogą pełnić rolę stawów. Warto jednak pamiętać, że –  po przeprowadzeniu operacji –  należy słuchać zaleceń lekarskich oraz rozpocząć rehabilitację. Sama rekonwalescencja zwykle trwa od czterech do sześciu tygodni.

Leczenie bezoperacyjne stosuje się wtedy, gdy operacja jest zbyt dużym obciążeniem dla pacjenta. Wykorzystuje się wówczas wkładki ortopedyczne oraz specjalne ortezy na paluch, a także środki przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz sterydowe zastrzyki dostawowe. Przydatne okazują się być także zabiegi fizjoterapeutyczne. Lekarze zalecają pacjentom również ciepłe kąpiele oraz masaże stóp.

Paluch sztywny – przyczyny

Wielokrotnie hallux rigidus jest mylony z haluksem, co jest błędną interpretacją, bo mimo iż oba schorzenia dotyczą tego samego stawu, wymagają innego rodzaju leczenia. Schorzenie, jakim jest paluch sztywny, przyczyny może mieć różne. Niekiedy odpowiedzialne są nieprawidłowości strukturalne stopy, innym razem winna jest wadliwa biomechanika. Często paluch sztywny dotyka osoby z defektami, np. z obniżonymi łukami stopy lub nadmierną pronacją.

Poza tym paluch sztywny może być skutkiem dziedziczenia budowy stopy, która jest podatna na rozwinięcie tego schorzenia. Dotyka też osoby wykonujące pracę z dużym naciskiem na palec. Zdarza się, że to wynik urazu, np. uderzenia w duży palec. Przyczynę powstania schorzenia określić może jedynie chirurg. Również on zaleca najlepszą metodę leczenia.

Leczenie zachowawcze palucha sztywnego sprowadza się m.in. do zmiany obuwia, stosowania wkładek ortopedycznych czy leków przeciwzapalnych. Lekarz może również zastosować terapię ultradźwiękami lub wstrzyknąć steroidy mające zmniejszyć stan zapalny i ból. Jednak zwłoka z leczeniem do czasu powstania wyrośli kostnych, co zdarza się bardzo często, oznacza, że jedyną rozsądną metodą będzie zabieg operacyjny.

Paluch sztywny – leczenie operacyjne

Dlaczego leczyć operacyjnie paluch sztywny? Niekiedy jest to bowiem jedyna skuteczna metoda wyeliminowania tego schorzenia i zmniejszenia bólu. Tym bardziej, że istnieje kilka metod leczenia operacyjnego palucha sztywnego, a właściwą lekarz dobiera w zależności od stopnia deformacji, opierając się na zdjęciu rentgenowskim. Inne czynniki brane pod uwagę to wiek, poziom aktywności pacjenta i oczekiwania co do wyniku pooperacyjnego.

Podstawowe metody leczenia operacyjnego palucha sztywnego w zależności od zaawansowania zmian:

1. Mało zaawansowane zmiany
   • debridement (oczyszczenie) stawu – usunięcie wyrośli kostnych i przerośniętej błony maziowej, ewentualnie wolnych fragmentów kostnych.
   • cheilektomia – chirurgiczne usunięcie do 1/3 grzbietowej części głowy pierwszej kości śródstopia wraz z wyroślami.
2. Średnio zaawansowane zmiany
   • cheilektomia – wycięcie wszystkich nieregularnych osteofitów otaczających staw.
   • osteotomie pierwszej kości śródstopia – skrócenie pierwszej kości śródstopia, co skutkuje rozluźnieniem stawu, poprawą ruchomości i zmniejszeniem bólu.
   • osteotomie paliczka podstawnego palucha – wycięcie fragmentu kostnego z grzbietowej części paliczka podstawnego palucha.
3. Zmiany zaawansowane
   • artrodeza (usztywnienie) stawu MTP I – usunięcie ze stawu resztek chrząstki stawowej, po czym połączenie za pomocą płytki i wkrętów palucha i pierwszej kości śródstopia.
   • endoprotezoplastyka – wycięcie zniszczonego stawu i wymiana na sztuczny.
   • implant Cartiva – wszczepienie implantu w obrębie głowy pierwszej kości śródstopia.

Niekiedy leczenie operacyjne palucha sztywnego wymaga skorzystania z kilku typów operacji, które chirurg wykonuje podczas jednego zabiegu. Od wybranej metody zależy również długość okresu rekonwalescencji.

Paluch sztywny: co to takiego?

Istotą tej choroby są postępujące zmiany zwyrodnieniowe w obrębie stawu śródstopno-paliczkowego dużego palca, które powodują ból oraz sprawiają trudności podczas zginania i prostowania palca stopy. Nieleczone mogą doprowadzić do całkowitego uszkodzenia stawu.

W przeciwieństwie do haluksów, nie występuje odchylenie palca czy przyśrodkowe przemieszczenie pierwszej kości śródstopia. Na górnej powierzchni stawu tworzą się jednak narośla kostne (osteofity) ograniczające zakres ruchu zgięcia grzbietowego, a powierzchnie stawowe ulegają zwyrodnieniu.

Paluch sztywny: przyczyny

Przyczyny powstawania sztywnego palucha mogą być różne. Najczęściej dochodzi do niego na skutek nieprawidłowego ułożenia stopy podczas chodzenia. Jest to związane z wadą postawy lub płaskostopiem poprzecznym. Urazy, w wyniku których doszło do uszkodzenia powierzchni tworzących staw śródstopno-paliczkowaty, również predysponują do tego schorzenia.

Na tę chorobę szczególnie narażone są osoby nadmiernie obciążające ten staw, np. biegacze długodystansowi lub pracownicy, którzy muszą się często pochylać lub kucać. Rozwojowi palucha sztywnego sprzyjają też niektóre choroby, tj. reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), dna moczanowa, amyloidoza.

Paluch sztywny: jakie są objawy?

Początkowe objawy palucha sztywnego nie są dokuczliwe, jednak w wyniku postępujących zmian zwyrodnieniowych nasilają się, powodując obrzęk stawów i ból dużego palca podczas jego obciążania (chodzenia, stania, pochylania się).

W miarę rozwoju choroby bóle pojawiają się coraz częściej, nawet w spoczynku, bez związku z nadmierną aktywnością fizyczną. Na górnej powierzchni stawu powstają wyrośla kostne, które utrudniają m.in. zakładanie obuwia. Ból może stopniowo przemieszczać się też na inne stawy.

Paluch sztywny: jak leczyć?

W początkowej fazie rozwoju palucha sztywnego możliwe jest uzyskanie poprawy poprzez dobranie wkładek ortopedycznych, odpowiedniego obuwia czy leków przeciwbólowych. W praktyce jednak pacjenci zgłaszają się do specjalisty zbyt późno, gdy deformacja jest już bardzo zaawansowana. Wówczas jedynym sposobem na jej zlikwidowanie staje się leczenie operacyjne .

Kwalifikacja do odpowiedniego rodzaju zabiegu uwzględnia stopień zaawansowania choroby określany przez doświadczonego chirurga stopy na podstawie zdjęć RTG, poziomu aktywności i oczekiwanych efektów. Dobrze wykonana operacja palucha sztywnego może skutecznie złagodzić dolegliwości bólowe, poprawić sposób chodu i wygląd stopy, a także zapobiec postępującym deformacjom stopy, dając choremu szansę na powrót do aktywności fizycznej i sportowej.

Czym jest paluch sztywny?

Mianem palucha sztywnego określa się stan częściowego lub całkowicie ograniczonego ruchu dużego palca u stopy. W porównaniu do palucha koślawego, paluch sztywny jest prosty, a nie wykrzywiony ku wewnętrznej lub zewnętrznej stronie. Jednak na górnej powierzchni stawu śródstopno-paliczkowego tworzą się tzw. osteofity (wyrośla kostne), które ograniczają zakres czynności palucha, a w stawach pojawiają się zmiany zwyrodnieniowe.

Objawy palucha sztywnego

Ból i zaczerwienienie stawu śródstopno-paliczkowego, któremu często towarzyszy obrzęk, nie zawsze są od razu kojarzone ze schorzeniem występującym pod nazwą paluch sztywny. Tymczasem mogą to być wczesne symptomy tej choroby. Podobnie jak trudności z bieganiem czy uczucie sztywności dużego palca u stopy podczas obciążania codziennymi czynnościami.

Z biegiem czasu uporczywy ból pojawia się podczas spoczynku – także w dolnej części pleców i biodrze z powodu konieczności zmiany sposobu chodzenia. Nasilające się zmiany zwyrodnieniowe stawu śródstopno-paliczkowego wymuszają w dalszej kolejności utykanie, uniemożliwiając chodzenie i noszenie obuwia, i prowadząc do całkowitego zesztywnienia palucha.

Diagnoza

Im wcześniej nastąpi zdiagnozowanie palucha sztywnego, tym szybciej i skuteczniej można go wyleczyć. Dlatego najlepiej będzie, jeśli zgłosisz się do chirurga stopy, gdy tylko zauważysz u siebie któryś z wyżej wymienionych objawów. Jeśli je zlekceważysz i dojdzie do dużego zaawansowania, trudniej będzie Ci zwalczyć tę chorobę.

Podczas wizyty doświadczony chirurg ortopeda dokładnie zbada stopę, aby określić jej zakres ruchu. Niezbędne może okazać się też wykonanie zdjęcia RTG w celu sprawdzenia obecności występujących deformacji i oceny powstałych wyrośli kostnych lub innych nieprawidłowości, które mogły powstać w czasie choroby.

Jak leczyć paluch sztywny?

Do leczenia palucha sztywnego wykorzystuje się różnego rodzaju ortezy, wkładki do butów, leki przeciwbólowe, zabiegi fizjoterapeutyczne i w końcu leczenie operacyjne. Kolejność i kompleksowość nie są jednak takie same w każdym przypadku, lecz dobierane pod kątem indywidualnych potrzeb każdego pacjenta.

Niestety paluch sztywny jest chorobą postępującą, dlatego leczenie zachowawcze może tylko spowolnić jej progres i zmniejszyć dolegliwości bólowe, ale nie wyeliminuje problemu. Lepszym rozwiązaniem w tej sytuacji wydaje się leczenie operacyjne. Istnieje wiele metod zabiegu stosowanego przez doświadczonego chirurga stopy w leczeniu palucha sztywnego. Warto jednak pamiętać, że żadna z tych technik operacyjnych nie jest uniwersalna. Decyzję o rodzaju przeprowadzonej procedury podejmuje wykwalifikowany chirurg ortopeda w zależności od stopnia deformacji, wieku czy oczekiwań pacjenta.